ای خطهی ایران مهین، ای وطن من
ای گشته به مهر تو عجین جان و تن من
دور از تو گل و لاله و سرو و سمنم نیست
ای باغ گل و لاله و سرو و سمن من
تا هست کنارت به تنم، جان به برم هست
حتی اگر از جان تو باشم به درم، هست
از خون جوانان وطن لاله دمیدهست
وز ماتم سروِ قدشان، سرو خمیدهست
در سایهی گل، بلبل از این غصه خزیدهست
گل نیز چو من، در غمشان جامه دریدهست
نظری ندارم! اولین نفر باشید.